No i pełen euforii wracam do pracy, ale sądzę że nie jestem sam. Myślę, że wielu z nas jest dziś podekscytowanych wspaniałym wynikiem polskich siatkarzy. W końcu jesteśmy potęgą, nasz naród ma najlepszych siatkarzy w Europie, po raz pierwszy w historii. Choć przez chwilę mogliśmy zapomnieć o troskach związanych z niemiłymi informacjami z minionego tygodnia. Po wspaniałym turnieju, gdzie nasi złoci chłopcy szli jak burza, odprawiając z kwitkiem kolejnych rywali, mogli cieszyć się z medali z najszlachetniejszego kruszcu.

Wielkie emocje miały nas czekać już w sobotę, kiedy to spotkaliśmy się w półfinale z Bułgarią. Reprezentacją która wygrała grupę śmierci w pierwszej fazie turnieju. Jednak w sobotę Polacy zagrali koncertowo, spisując się wzorowo w każdym elemencie siatkarskiego rzemiosła. I dzięki szybkiemu 3:0 mogli oczekiwać na Rosjan w finale. Jednak los chciał inaczej i po zaciętym boju to Francuzi znaleźli się w finale turniej, czyli drużyna od zwycięstwa nad którą, chłopcy Castellaniego rozpoczęli marsz po złoto. Można by rzec, od nich się zaczęło i na nich skończyło.

Po ostatniej akcji byłem tak szczęśliwy i wyczekiwałem na mazurka dąbrowskiego, trzeba było tyle czekać. Jeszcze po drodze nagrody indywidualne, dla Zagumnego i Gruszki – szczególnie mocno zabiło mi serce, ponieważ Gruszka jest mocno związany z Bielskiem i z Częstochową! Serce rośnie!

I tak minął kolejny już tydzień mojej przygody, praca mieszana z meczami Polaków oglądanymi w La Stradzie. No i niesamowity weekend! Słowo klucz tygodnia to oczywiście siatkówka, a numerem tygodnia znów wybieram 1, jako że jesteśmy pierwsi i najlepsi w Europie.